نقطهء سوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را نديده است . [ « 334 » ] غيورى حصارى [ متوفى 999 ق / 1591 م ] غيورى حصارى ، از شعراى خوشگوى پرزور و مشهور است . سيماى غيرت از جبين او واضح و آثار فطنت از ضمير او لايح مىنموده . اقضى القضاة قاضى محمّد صادق مىفرمودند كه : ملّا غيورى در ملازمت خسرو مغفور محمد حكيم ميرزاى كابلى ، اعزازى داشت و اكثر در محاربات شهريار مذكور ، حاضر مىشد و داد مردى و مردانگى مىداد و بعد از فوت محمد حكيم ميرزا ، ملازم ركاب فلك‌فرساى شهريار جم‌جاه ، اكبر پادشاه گرديد و در مدح آن حضرت قصايد خوب و اشعار مرغوب مىگفته . چنين منقول است كه ملّا غيورى در يكى از محاربات هندوستان كشته گشته و اين غزل او شهرت عظيم دارد :

--> ( 334 ) . غيورى حصارى ، از شاعران دربار جلال الدين محمد اكبر در هندوستان بوده و جز اين از تاريخ تولد ، زادگاه ، زندگى و مرگ وى اطلاعى در دست نيست . او در زمان حكمرانى محمد حكيم ميرزا در كابل نشو و نما يافته و از مقربان حكمران سابق الذكر و نزد او گستاخ و از سپاهيان بوده و چند بار در جنگها ، كارهاى نمايان كرده و با بزرگان روزگار معاشر بوده و رويى زشت داشته و در جوانى يعنى پيش از چهل سالگى در سال 999 قمرى ، درگذشت و غزل را خوب مىسروده است : صحف ابراهيم ، برگ 215 ( ش 11 ) ؛ سفينهء خوشگو ، حرف غ ؛ تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 539 ، 583 ؛ تاريخ ادبيات در ايران ، 5 / 1 / 458 ؛ فرهنگ سخنوران ، 2 / 678 .